خوشا آندم که از دل مینویسم

قصه ای برای دلم

paeiz — Wed, 13 Jul 2005 22:54:18 GMT

با پرهیز دشمن باش

امروز بر عقیق چشم تو رگه های بی مهری نشسته

و به فیروزه ی چشم من داغهای حسرت...

از گذشته ی تلخم برای تو حرف نمیزنم

مادری بود که بد کرد و به لوحنامه وجودم صورتک مسخ شده اندوه را کشید

و امروز در این سینه در این سراب آتش مقدسی فروزان است که با دست تو شعله ور شد

و با خاکستر عداوتت فرو ننشست

با آمدن تو در مخمل لطیف رویا غنودم و با رفتنت در پیله ی اندوه فرو رفتم

و حالا من بی خود و با توام و تو با خود و بی منی من پاریای رانده ام و تو پارسای مانده ...

ببین عزیزم می دانم تو در هر حال با فرمول های گوناگون و خطوط خمیده و شکسته سروکار داشته ای

ولی این حق من نیست آقای مهندس !

که دلم را مثل خطوط مثلث خم کنی و بشکنی .

زیرا بین من و مثلث تفاوتهاست .

این ارتفاع دارد و قاعده و برای اینکه مساحتش را پیدا کنی باید قاعده را در نصف ارتفاع ضرب کنی ...

اما من مثلث بی قاعده ام . نه زندگیم قاعده ای داشته و نه سرنوشتم ارتفاعی ...

همیشه در ژرف بوده ام و هرگز سرنوشتم فراز و ارتفاعی بخود ندیده است .

از اینکه بگذریم تنهای تنها بودم و تو مثل نیلوفری در من شکفتی .

نیلوفری که هنوز هم از گلابدان چشم من آب میخورد .

به لحظاتی که با هم بودیم بیندیش .

لحظاتی که در مه سپید بوسه ها غرق می شدیم و فریاد گزمه های زهد را نمی شنیدیم .

لحظاتیکه عشق من آهن دلت را شیشه میکرد

و جیوه های بوسه ام بر این شیشه رنگ آئینه میزد .

لحظاتی که چشمه سار وسوسه و دلهامان میجوشید و بر لبهامان میریخت

و بدنبال این رویائی نوشین ناگهان تو تندباد شدی و زغن های جدائی را برشاخسار وجودم کوچاندی .

دلم میخواست که بعد از این خزان بهار نیاز تو دمیدن گیرد و شبان مهرت پاسدار رمه های دلم باشد .

ولی غافل از این بودم که تو خزان بی زمستانی و خزان بی بهاری .

راستی گلهای مریمی که برایت فرستادم یادت هست ؟

این گل ها مثل مریم مقدس مسیح دلم را در آغوش خود داشتند و تو این مسیح را بیرحمانه بر صلیب عناد خود کشیدی و مصلوبش کردی .

از تو می پرسم شما مردها برای دنیای تب آلود ما جز طالعی نگون و خاکدان تیره چه ارمغانی آورده اید ؟

آمدی و گفتی که دوستم داری برای تو این کلام فقط از چند حرف مرده و بی جان تجاوز نمیکرد .

ولی من با هر حرفش هر نقطه و ترکیبش عشق می ورزیدم ...

ما زنها گاهی بیش از آنکه به صاحب سخن بیندیشیم در گوژ و خم کلماتش غرق میشویم ...

خیال میکنی بعد از تو چه خواهم کرد ؟

(( نه خواهم مرد؟... نه خواهم ماند ))

(( نه خواهم سوخت ... نه خواهم ساخت ))

(( تو با من ساز و بی من سوز ))

(( تو با من مان و بی من میر ))

((... و زین پس من :))

(( حروف نامه را از اشک خواهم ساخت ))

(( مگر اینسان توانم نامه ای اندوهگین پرداخت ))

(( تو چون من باش و با پرهیز دشمن باش ))

آسوده باش عزیزم ...

اگر تو نخواهی آغوش بی ماتمت هرگز از حباب پیکر من پر نخواهد شد .

تو بمان و عزیزانت

تو بمان و .....

تو بمان و خانواده ات تو بمان و مادری که پسرش را بسینه گرفت و شیرش داد تا سالها بعد

همین طفل شیر نوش . شیر بی رحم دل من شود !

تو بمان و پدری که دستت را گرفت و به مدرسه و دانشگاه فرستاد و یادت داد که یک

مهندس باشی و با وسیله ای به نام کولیسم غمهای مرا اندازه بگیری !

ولی اگر تو بخواهی اگر تو بیائی اگر تو بمانی

برایت بستری از اشک خواهم ساخت و تو در این بستر گلایه های کدورت را خواهی سترد

و آنوقت من مثل نسیم صبحگاه در تو خواهم چکید .

اقاقیای بوسه هایم را روی پیشانیت خواهم ریخت .

منجوق های دلم را به تار موئی خواهم بست و این رشته ی بلورین را برگردنت خواهم آویخت .

تا هر بار نطفه ی نیازی در دلت تسبیح بار میگیرد ورد گوی من باشی ...

اوه چکار دارم که این هذیان گنگ مرا خواننده میفهمد یا نه ..؟

همینقدر که تو بخوانی همینقدر که تو بدانی همینقدر که تو بمانی برایم کافیست .

تو با من باش تو چون من باش و با پرهیز دشمن باش ...

paeiz — Tue, 05 Jul 2005 21:13:26 GMT

بزار بگم دوستت دارم
اگر چه خیلی سخته
حکایت ما آدما حکایت درخته
درختی که به ساقه و به ریشه هاش می نازه
گل میکنه میوه میده همیشه سرفرازه
زندگی یک درخته و من ریشه ام تو ساقه
اگه که ما با هم باشیم دنیا دیگه یه باغه

میوه های زندگیمون بچه های قشنگن
تو گلدونای دلامون گلای رنگا رنگن
همسر مهربون من بگو منو دوست داری
دستای گرمت و توی دستای من میزاری
بگو که ما همنفسیم تا دنیا دنیا باشه
نمیزاریم زندگیمون از هم دیگه بپاشه

سالگرد ازدواجمون رو همراه با قلبی لبریز از مهر

به همسر عزیزم تبریک میگم

اسیر

paeiz — Thu, 30 Jun 2005 17:15:15 GMT

اسیر آنکه گشتم من خداوندا اسیرش کن هر آنکس کرد مسکینم خداوندا فقیرش کن

به تیر غمزه ی ابرو هر آنکس زد به قلب من شکسته بال و دل خسته تو ای دنیا ز تیرش کن

نصیب من شده اکنون حصیر و کنج ویرانه کند شادی اگر دشمن خدا قسمت حصیرش کن

بدام افتاده ام اکنون ز بیداد و بد دنیا هر آنکس میکند شادی خداوندا اسیرش کن

ز غم قلبم پر از خون شد تنم از تب همی سوزد بخندد گر به من دشمن پر از حرمان ضمیرش کن

هر آنکس بی گنه کرده مرا خرد و خمیر از غم میان دست پر قدرت همی خرد و خمیرش کن

گرفتارم خداوندا به دام زشت نامردی هر آنکس کرد نامردی گرفتار و ذلیلش کن

حقیر و بینوا گشتم ز مکر و کید این مردم حقارت هر کسی خواهد خداوندا حقیرش کن

شهیرم کرد بی دینی به دینی و نا پاکی تو میدانی چسان هستم به بی دینی شهیرش کن

بمن گفتند کردی تو گناه بس بزرگ اما گرفتار گناهان بزرگ و بس کبیرش کن

گنه ناکرده افتادم بدام بند و زندانها هر آنکس باعث این شد بسی زجر کثیرش کن

کنون پیر و زمین گیرم ز ظلم بی حد مردم تو هم ای پادشاه من ز هجران خرد و پیرش کن

هر آنکس ظلم بنماید بکن خوار و خفیف اما هر آنکس کرد نیکوئی بزرگ و هم امیرش کن

هر آنکس کرد بدخوئی شود بیچاره در دنیا هر آنکس لطف بنماید سپهدار و وزیرش کن

بس کوشید ضرابی که گردد در جهان دلخوش نشد اما تو ای شاها در این دنیا خبیرش کن

هنوز , همیشه , هرگز

paeiz — Thu, 23 Jun 2005 01:06:01 GMT

هزار سال به سوی تو آمدم

افسوس

هنوز دوری ! دور از من ای امید محال

هنوز دوری آه از همیشه دورتری!

کی می رسم به تو!

شاید هزار سال دیگر

صدای قلب ترا

پشت آن حصار بلند

همیشه می شنوم

همیشه سوی تو می آیم

همیشه در راهم

همیشه می خواهم

همیشه با توام ای جان !

همیشه با من باش

همیشه !

اما هرگز مباش به راه !

همیشه پای بسی آرزو رسیده به سنگ

همیشه خون کسی ریخته است به درگاه !

تولدت مبارک

paeiz — Tue, 21 Jun 2005 17:37:36 GMT

سلام

بعد از مدتها بالاخره موفق شدم برگردم

نمیدونید چقد دلم براتون تنگ شده بود

فعلا نتونستم وقتمو تنظیم کنم تو اولین فرصت به همتون حتما سر میزنم

میخوام امروز تولد یکی از بهترین دوستانمو تبریک بگم

البته معذرت میخوام که چندین روز از روز تولدت میگذره ولی به هر حال بدون که به یادت بودم

تولدت مبارک

آرزو میکنم به تمام آرزوهای قشنگت برسی

خوشبخت و سعادتمند باشی

paeiz — Thu, 19 May 2005 14:23:18 GMT

سلام به دوستان خوب خودم

چندی پیش به یکی از دوستانم گفتم ممکنه برای مدتی یا حتی همیشه از اینترنت و وبلاگ نویسی خداحافظی کنم .

ولی بعد که فکر کردم دیدم نمیتونم

هر کسی بنا به دلائلی به این محیط وارد شده و حتما هدفی داشته

منم به خاطر وقت پر کنی اینجا نیستم به خوندن و نوشتن علاقه داشتم و این صفحه محلی شد

برای نوشتن از دلتنگیهام و خوشیهام

و خوندن مطالب دوستانم که خالی از لطف نبود

با دوستان زیادی آشنا شدم و درسهای زیادی آموختم

گاهی وقتا فکر میکردم خوندن بعضی از مطالب واقعا چقد تاثیر گزاره حتی ممکنه رو عقاید انسان اثر کنه

بعضی عقاید اگه عوض بشه خیلی بهتره اما عقایدی هم هست که با پوست و خون من در هم آمیخته و گاهی خونم به جوش میومد که چرا بر خلاف عقایدم مطلبی ثبت شده تا اونجائی که در توانم بوده سعی کردم خودم رو کنترل کنم و بتونم با تمام دوستان کنار بیام . اگه در این بین حرفی زدم که موجب رنجش کسی شده معذرت میخوام و امیدوارم من و ببخشه چون من هیچوقت قصد آزردن کسی رو نداشتم .

تصمیم گرفتم چند تا از دوستان رو به شما هم معرفی کنم

به این وبلاگا هم سر بزنید چون مزیتشون اینه که داستانهای واقعی مینویسند و من همیشه از خوندن

داستانهای زیباشون لذت بردم

این دوستان من قلمی توانا دارند و با نوشتن سرگذشت خودشون درس بزرگی به تمام کسانی که به وبلاگشون میرند خواهند داد

اولین دوست خوبم که خیلی دوسش دارم محسن عزیزمه از وبلاگ برگی از کتاب من

دوست خوب بعدی سعید عزیزم که همیشه من و شرمنده ی محبتهای بی ریای خودش میکنه از وبلاگ یک گاز از سیب عشق

من همیشه از همراهی و محبتهای این دوستان خوب برخوردار بودم و همیشه شرمنده مهر و محبت بی پایانشون

برای هر دو آرزوی خوشبختی و موفقیت در تمام مراحل زندگی دارم

و دوست خوب بعدی رز آبی عزیزم که خیلی دوسش دارم از وبلاگ تک رز آبی برید پای منبرش بشینید ضرر نمیکنید

حتما به این سه وبلاگ زیبا سر بزنید

از همه ی دوستان متشکرم درآینده سعی میکنم دوستان دیگرم رو هم بهتون معرفی کنم

تا بیشتر با هم در ارتباط باشید

برای همه آرزوی موفقیت دارم . امیدوارم در امتحانات موفق و پیروز باشید

با احترام تقدیم به تمام کسانی که به این وبلاگ میان

شاید محال نیست ...

paeiz — Sat, 14 May 2005 20:45:24 GMT

آنکس که درد عشق بداند

اشکی بر این سخن بفشاند :

این سان که دره های دل بیقرار من

سر در کمند عشق تو جان در هوای توست

شاید محال نیست که بعد از هزار سال

روزی غبار مارا آشفته پوی باد

در دور دست دشتی از دیده ها نهان

بر برگ ارغوانی

پیچیده با خزان

یا پای جویباری

چون اشک ما روان

پهلوی یکدگر بنشاند !

مارا به یگدگر برساند !

ای ستاره ها

paeiz — Wed, 04 May 2005 21:30:18 GMT

اي ستاره ها که بر فراز آسمان با نگاه خود اشاره گر نشسته ايد
اي ستاره ها که از وراي ابرها بر جهان ما نظاره گر نشسته ايد

آري اين منم
که در دل سکوت شب نامه هاي عاشقانه پاره ميکنم
اي ستاره ها اگر به من مدد کنيد
دامن از غمش پر از ستاره ميکنم
با دلي که بوئي از وفا نبرده است جور بيکرانه و بهانه خوشتر است
در کنار اين مصاحبان خود پسند
ناز و عشوه هاي زيرکانه خوشتر است

اي ستاره ها چه شد که در نگاه من ديگر آن نشاط و نغمه ترانه مرد ؟
اي ستاره ها چه شد که بر لبان او
آخر آن نواي گرم عاشقانه مرد ؟
جام باده سرنگون و بسترم تهي
سر نهاده ام بروي نامه هاي او
سر نهاده ام که در ميان اين سطور
جستجو کنم نشاني از وفاي او

اي ستاره ها مگر شما هم آگهيد
از دو رورويي و جفاي ساکنان خاک
کاينچنين به قلب آسمان نهان شديد
اي ستاره ها ستاره هاي خوب و پاک
من که پشت پا زدم به هر چه هست و نيست
تا که کام او ز عشق خود روا کنم
لعنت خدا به من اگر به جز جفا
زين سپس به عاشقان باوفا کنم
اي ستاره ها که همچو قطره هاي اشک
سر بدامن سياه شب نهاده ايد
اي ستاره ها که از آن جهان جاودان
روزني به سوي اين جهان گشاده ايد
رفته است و مهرش از دلم نمي رود
اي ستاره ها چه شد که او مرا نخواست ؟
اي ستاره ها ستاره ها ستاره ها

پس ديار عاشقان جاودان کجاست ؟

paeiz — Wed, 27 Apr 2005 10:04:18 GMT

دوستت دارم

باران

paeiz — Fri, 22 Apr 2005 14:38:18 GMT

سلام به همگی

معذرت میخوام که نتونستم تو این مدت بهتون سر بزنم قول میدم به همه ی وبلاگا سر بزنم .

من نمیخواستم با حرفای قبلیم کسی رو ناراحت کنم یا بحث کنم گفتم حوصله ی بحث و ندارم .

نه اینکه کم بیارم نمیتونم زبونم نگه دارم چیزائی میگم که نباید بگم و اونوقت اوضاع کمی بی ریخت

میشه .

میدونم تو مملکت اتفاقای زیادی میفته که بازم دارم میرم سر حرف قبلی دیگه بی خیال این حرفا

یه شعر براتون اینجا مینویسم به یاد دوران کودکی میدونم که بیشتر یا حتی همه این شعرو حفظ هستید

ولی یه بار دیگه با هم بخونیم به یاد دوران خوش گذشته که واقعا من همون جائی بودم که این شعر میگه

باران

باز باران با ترانه

با گوهرهای فراوان

میخورد بر بام خانه

من به پشت شیشه تنها

ایستاده در گذرها

رودها راه افتاده

شاد و خرم

یک دو سه گنجشک پر گو

باز هر دم میپرند این سو و آن سو

میخورد بر شیشه و در

مشت و سیلی

آسمان امروز دیگر

نیست نیلی

یادم آرد روز باران

گردش یک روز دیرین

خوب و شیرین

توی جنگلهای گیلان

کودکی ده ساله بودم

شاد و خرم

نرم و نازک

چست و چابک

از پرنده

از چرنده

از خزنده

بود جنگل گرم و زنده

آسمان آبی چو دریا

یک دو ابر اینجا و آنجا

چون دل من

روز روشن

بوی جنگل تازه و تر

همچو می مستی دهنده

بر درختان میزدی پر

هر کجا زیبا پرنده

برکه ها آرام و آبی

برگ و گل هر جا نمایان

چتر نیلوفر درخشان

آفتابی

سنگها از آب جسته

از خزه پوشیده تن را

بس وزغ آنجا نشسته

دم به دم در شور و غوغا

رودخانه

با دو صد زیبا ترانه

زیر پاهای درختان

چرخ میزد ...چرخ میزد همچو مستان

چشمه ها چون شیشه های آفتابی

نرم و خوش در جوش و لرزه

توی آنها سنگریزه

سرخ و سبز و زرد و آبی

با دو پای کودکانه

می دویدم همچو آهو

می پریدم از سر جو

دور میگشتم ز خانه

می پراندم سنگریزه

تا دهد در آب لرزه

بهر چاه و بهر چاله

می شکستم کرده خاله۱

می کشانیدم به پائین

شاخه های بید مشکی

دست من میگشت رنگی

از تمشک سرخ و مشکی

میشنیدم از پرنده

داستانهای نهانی

از لب باد وزنده

رازهای زندگانی

هر چه می دیدم در آنجا

بود دلکش بود زیبا

شاد بودم می سرودم

روز ! ای روز دل آرا

داده ات خورشید رخشان

اینچنین رخسار زیبا

ورنه بودی زشت و بیجان

ای درختان

با همه سبزی و خوبی

گو چه بودند

جز پاهای چوبی

گر نبودی مهر رخشان

روز ای روز دل آرا

گر دل آرائیت از خورشید باشد

ای درخت سبز و زیبا

هر چه زیبائیست از خورشید باشد ...

اندک اندک رفته رفته

ابرها گشتند چیره

آسمان گردید تیره

بسته شد رخساره ی خورشید رخشان

ریخت باران

جنگل از باد گریزان

چرخها میزد چو دریا

دانه های گرد باران

پهن میگشتند هر جا

برق چون شمشیر بران

پاره میکرد ابرها را

تندر دیوانه غران

مشت میزد ابرها را

روی برکه مرغ آبی

از میانه از کناره

با شتابی

چرخ میزد بی شماره

گیسوی سیمین مهر را

شانه میزد دست باران

بادها با فوت خوانا

می نمودندش پریشان

سبزه در زیر درختان

رفته رفته گشت دریا

توی این دریای جوشان

جنگل وارونه پیدا

بس دل آرا بود جنگل

به چه زیبا بود جنگل

بس ترانه بس فسانه

بس فسانه بس ترانه

بس گوارا بود باران

به چه زیبا بود باران

میشنیدم اندر این گوهر فشانی

رازهای جاودانی

پندهای آسمانی

بشنو از من

کودک من

پیش چشم مرد فردا

زندگانی ـ خواه تیره ـ خواه روشن

هست زیبا هست زیبا هست زیبا

۱(چوب بزرگی که در گیلان با آن اب را از چاه بیرون میکشند )